Edebiyat Kıraathanesi

Gökyüzü-Yeryüzü… Adımlarını kollayarak kanatlanıyorken bedenimin ayrıntıları, aldığım her nefes bir sızı. Gökyüzü/Yeryüzü sessizce açılan düşüşler müzik perdeleri gibi. Adına söylenmiş her es bir tuşa tekabül eder ve her beste seni söyleyerek kendini tekrar eder.

Adım attım, dilsiz mütercimler gibi çevirirken gözlerinin lisanını. Elinin dur işaretiydi, kalbimin sen olduğu yer. İsimsiz cinayetlerinde gönüllü maktulündüm senin. Bilerek akıtmazken kanımı, yaralarımı bilerek saklamadım. Nedensizce!

Parça parça kendimi bölerken sana, eksik kalan bir tek ben vardı senden yana; geçmişim. Eklentisiz bir rüyanın kesintilerinde gökyüzü gibi maviyken okyanusum, abisin ta kendisiydi olduğum yer.

Dur ve bekle. Heyecanım içimde çalan bir piyano gibi akıyorken kulaklarıma, dur ve bekle. Milimetrelerle seni ölçüyorken her bir adımım, dur ve bekle.

Uzaktan bana doğru geliyordun, tam karşımdaki kapıdan değil; tam solumdaki kapıdan. Adımlarını saymadan adımlarımı saymaya başlamıştın ki, bir yudum kokundan çaldım. Alevden bir maviydi giyindiğin, saçlarım tutuşurken anladım. O kadar çok susamıştım ki cümleler ıslattığında ağladım.

Usulca otururken okyanusuma, gözlerindeki çölde kendimi seraba sardım.

“Hangi yağmurda ıslanmaktır kaderin?”

“Hiçbir ateş ıslatmadan yakmaz, ve ben ateşte yürürüm.”

“Hangi ışıktır aydınlanmak istediğin?”

“Tanrıyla yarattığım bir gecedir aydınlığım.”

“Ellerin benim mi ?”

“Parmak izlerim sensiz olur mu?”

Bütün dünya o kadar kalabalık ve sen o kadar benimdin ki. Durup yüzünün damla damla erimesini izledim. Bakışların akarken avuçlarıma, bedenim uzanmadan sarıldı teninin kuytularına. Arafın bile unuttuğu bir çizgideydik. Durup ruhumun damla damla erimesini izledim; sende.

Tek bir damlamdı sende tufana sebep olan, koca bir kasırgayken ben. Tek bir damlandı bende tufana sebep olan, koca bir kasırgayken sen. Tek bir…

Gerçekte benim olmasan da düşlerimdeki sevdiğimsin benim. Var olman ya da olmaman kimin umurunda. Gözlerinde uzanan derinlikte kaybetmişken ben yolumu. Bir yaz günü gibi akşam ve nemliyken sana duyduğum aşk, sevgi… Eski bir kulübede bile hayat ne mutlu.

Ellerimin hizasında tutuyorken kalbimi, sessiz bir cümleden daha fazlası olamıyor konuşmak istediğim. Ne bekler ki insan sevgiden başka, sevgi her şey olmak değil mi sevdiğine. Hayır, kalbim atmaktan daha fazlasını söylerken dudaklarım sus işareti yapmış ne anlamı var. Duvardaki gölgeler ve sudaki ışıltı; nasıl bir rengi sayıklıyorlar ki bu şekiller büyülü bir kıpırtı.

Yazamıyorum, yazamıyorum işte. Ama biliyorum kaderimi kendim yönlendirebilirim, kendimi fark edebilir, karanlıkta kalmış yollarımı aydınlatabilirim. Daha önce doğmamı sağlayamam ama bu gün doğmuş halimle karşılaştıklarımı yaşayabilir, yaşatabilir. Biliyorum bu karşılaşmaya hiç kimse itiraz edemez, etmemeli de. Neydi anne olmak, neydi çocuk olmak ve neydi sevgili olmak. Tam kapamışken güneşe karşı bakışları bu sızan ışıkta ne kalbime doğru?

Belki imkansız, belki umutsuz, belki yasaklanmalı hissettiklerimiz. Belki hak etmiyoruz birbirimizi, belki ben senden daha günahkar ve seni öldürecek bir zehir. Bir mezar olsan ya da ölüm; tek dokunuşta sonsuza dek ben senin. Ne beklerim ki senden ben olmama izin vermenden başka? Belki, tek öpüşte son bulmayacak bir ölüm.

Belki sıkılacak, belki hislerine güvenmeyeceksin; yalnız kalıp bu kayıkta, bir oltanın başında yaşalanacağım belki, gözerine bakarak yaşlanmak yerine. Ya da bütün bunların yerine; terlemişliğini merak edip elimi sırtına götürüp, kirli çoraplarını toplayacağım bir evin içinde. Sabahları günaydının olup, sabahları günaydınım olacaksın. Yemeğin tuzunu fazla kaçırıp aç bırakacağım bizi bir akşam. En sevdiğin kazağı yüksek ısıda yıkayıp küçülteceğim belki bir çamaşır günü. Yanında olmuşluğumun bir hediyesi olarak belki sigarayı bırakacaksın, içine beni çektiğinde. Hafif göbekli bir erkekken sen, söküklerini dikmekten keyif alan bir kadın olacağım ben. Sevdiğimiz bir filmi izlerken uyuya kalacağım belki dizinde. Uzun süreler boyunca çalışmışlığımızın yorgunluğunu kıyafetlerimizi çıkarmadan uyuyakalmışlığımızla anlayacağız belki sabah uyandığımızda. Ben saçları dağılmış ve bakımsız, sen kaç gündür banyo yapmamış ve halsiz. Her şeyiyle gerçek bir yaşamın içinde, kiri, pisi, zorluğu, kavgası, gürültüsü, küsmeleri, barışmaları ama hep sırt sırta, çalışkan olmaktan başka borcu olmayan iki insan olacağız hayatta… Ne beklerim ki senden seni sevmeme izin vermenden başka? Hoş seviyorsam da bundan sana ne !

Kim bilir? Kaderine yön vermesini bilenlerden başka ?

Şimdi karanlıkta kaybolmuş ay misali ölüyorken gece. Kim bilir beki de; kaybolmadan sessiz bakışlarımız birbirimizin gözlerinde, ölüverecek bedenlerimiz bir gece.

Sen içince ağlardın ve zaman sıraya dizilirdi gözlerimizin önünde.

Yaşamına ilişen bütün hücrelerimi düşman bellemenin hiçbir sakıncası yoktu benim için. Sakındığım ben olsaydım en büyük yalanımı anlatırdım sana, en büyük yalanımda eksilmeni umardım. Geçmişime bir göz atardım sığındığım bazı gecelerde, birkaç ‘an’ı kendime saklardım. Göğsüme sapladığın hiçbir kelimeyi unutmazdım, savaşlar dolusu ölümler anlatırdım sana, ölümlerimin çetelesini alnımda tutardım. Sakındığım ben olsaydım yaşamlar dolusu ütopyalarımda çoğalırdım, sesinin yankısına bırakıp gitmezdim kendimi, uzanan hiçbir eli çekmezdim omzumdan, ’sen’de, ‘o’nda, ‘öteki’nde çoğalırdım. Dönüştürülecek bir dünya bırakırdım kendime, saçlarını şiirlerimde yakardım; inan sakındığım ben olsaydım, hayallerine iyi bakardım…

sen içince ağlardın ve zaman sıraya dizilirdi gözlerimizin önünde.

en büyük yalanım tanrıydı benim,
sende bıraktım…

Şimdi gitmeli yalnızlığa ağır ağır. Bir devasa kapının kilidi dönmeli gecenin sessiz kalbine metal sesleri saplayarak ve hiç bir kuşku olmamalı içerde ne göreceğine dair sadece yine bir ince küfrü mırıldanarak…
Giriş…

Karanlık giriş, ve kimse yok. Kim olacak? Ve hala soğuk…Yaşanmayan bir evin ıssızlığı, alınmayan nefesin dönüşü yok ki sıcak olsun. İstersen ayakkabılarını çıkarmadan gir kalbime, kapı önünde iz kalmasın kimseye, herkes beni yalnız biliyor, ben bile!…
gelişme…

Her gün gibi bir gün, eksilen bir yaprağın çook sonra duyulacak sancısı,bir manidar tebessüm ile yaşarken hayatı dönememek geçmişe, aramamak eski ben’i ve bulamamak nihayetinde sen’i…Yalnızlık…

işte sonuç…